Annelies @ Asia

Maandagmorgen, de allerlaatste maandagmorgen in Sankgha School. Help, het besef groeit dat mijn job als teacher Annelies er bijna op zit. Ook al loopt het lesgeven in Sankgha School niet altijd van een leien dakje (vandaag alweer geen lessen want de kinderen moeten voorbereiden voor het Dreamschoolproject), de voorbije weken waren echt een onvergetelijke ervaring! En stiekem zal ik, eenmaal terug in het Belgische ritme, het trage, onvoorspelbare ritme van Sankgha School soms toch wel missen…

Het voorbije weekend was ook super! Vrijdagavond gingen we samen met Teacher Piyarat (Pi Piu) naar de night market in Surin: shoppen!!! Ik liet mij volledig gaan: enkele souvenirtjes, een t-shirt voor Motoko en een t-shirt en schoenen voor mezelf, en dat alles voor de luttele som van 300 Baht (6 euro)! We aten op de markt, trakteerden onszelf op een smoothie en reden richting het huis van Pi Piu, niet zomaar een doorsnee Thaise woonst: grote ruimtes, airco op de kamer, een tv met flatscreen in de living, wireless internet maar helaas… geen westers toilet en slechts 3 druppels warm water per minuut uit de douchekop. De slaapkamer van Pi Piu was op de bovenverdieping maar de trap nemen vindt ze maar lasting. De oplossing: een matras in de living. En inderdaad, de volgende morgen zou blijken dat zowel Pi Piu, haar man en dochter puur uit luiheid in de living hadden geslapen. Die  avond werkten we nog tot laat verder aan de presentatie voor het seminarie. Nog nooit een presentatie zo vlug in elkaar geflanst, we waren dan ook benieuwd hoe de volgende dag zou lopen…

Het begon al op z’n Thais: zowel de sprekers, wij dus, als de meeste deelnemers arriveerden te laat. Gelukkig was de organisator, schoolinspecteur Udom, al op post samen met zijn zoon en een Amerikaanse uitwisselingsstudent. Eerst werden we officieel aangekondigd: ‘Gries’ (van Hautekeete konden ze niets maken) en ‘Annelies Scheissen’ (bedankt!). Met een half uur vertraging begonnen we aan het eerste deel, waarin de leraren en wijzelf onze indrukken van de Engelse lessen deelden. Uiteraard verbloemden we onze commentaren, kwestie van de sfeer niet te verzieken (Aziaten houden er niet van hun gezicht te verliezen). Tijdens het tweede deel vertelden we over onze aanpak van de voorbije weken en gaven we hen tips. Tot mijn grote verbazing begrepen de meesten ons Engels en probeerden ze zelf ook Engels te spreken (jaja, zelfs in een zaal vol Engelse gediplomeerden is dit verrassend in Thailand). De breakout sessies ‘s namiddags waren echt hilarisch! In kleine groepjes moesten ze drie lessen (vocabulaire, grammatica en communicatie) rond een bepaald thema in elkaar steken en presenteren. Vol overgave gaven ze de lessen alsof ze voor een klas kleine  kinderen stonden, ze zongen liederen en speelden - net iets te - overtuigende toneeltjes. Hun enthousiasme in combinatie met het gebrekkige Engels (Op restaurant: “Can I have a S’lud and a Piss’e?”) zorgden ervoor dat ik eventjes begon te twijfelen of ik me nu in een seminariezaal of in een comedycup bevond. Er was ook een ladyboyteacher, supergrappig. Hij vertrouwde me zelfs toe dat hij zin had om eens stevig in de farang (de Amerikaanse jongen) te bijten, rrrrrrr.  Midden in de presentatie van zijn groepje, met als toepasselijke thema ‘shopping’, vroeg zijn tegenspeelster ongegeneerd: “Are you a he or a she, a him or a her? Or can I just shim you?”.  Eentje om te onthouden… Het werd een geslaagd seminarie maar na het laatste deel, de evaluatie, waren Griet en ik toch blij dat het afgelopen was. We waren allebei stikkapot en gingen dus vroeg slapen, dit keer in Buached aangezien er de volgende dag weer een uitstapje met de Buachedleraars gepland was.

Zondag werden we opgepikt door King Kong, een Buachedleraar die zijn bijnaam niet gestolen heeft, en Mr. Swan. Na het bezoeken van enkele ‘castles’ (Khmer tempels) en een tussenstop in de Sankgha guesthouse om mijn lange broek (en meteen ook Motoko) te halen, reden we naar Mrs Surins huis. Een aperitiefje (water en fruit) ‘op de zulle’ aan de voordeur en hup, we waren klaar om te vertrekken naar de watervallen in de buurt, alweer met een vrolijke bende: King Kong, Mr. Swan, Mrs. Surin en haar twee superschattige tweelingzoontjes B1 en B2 (Griet brengt B1 mee naar Belgie, ik breng B2 mee), Mrs. Gin, Motoko en wijzelf. Wij offerden ons met veel plezier op om in de laadbak van de pickup te liggen (tijdens de tussenstop in Sankgha had ik kussens meegenomen zodat we languit in de pickup konden relaxen), met gebruinde armen en witte mouwtjes als gevolg. Om de watervallen te bereiken moesten we eerst een berg oprijden (langs een tempel, gouden buddha’s, een aapje en een magnifiek zicht over de vallei) en daarna 3 a 4 km door de jungle stappen. Onderweg kwamen we  plots twee bewapende mannen tegen, en ook aan de watervallen waren twee militairen met machete en machinegeweer. Blijkbaar moeten die de jungle bewaken tegen Cambodjanen die de grens illegaal willen oversteken. Toch geen mannen die ik op mijn eentje zou willen tegenkomen... maar de schrik verdween in het niets toen ze met ons op de foto wilden en ze zelfs hun wapens in onze handen duwden (HK 33 – volgens de trotse militair van Duitse makelij). De watervallen waren echt een verademing: verfrissend en omgeven door rust en  kalmte. Na de terugtocht door de jungle, met het gezaag van Mrs. Surin op de achtergrond, “I’m never coming back here, I could eat a whole elephant”, namen we een late lunch. Die avond kroop ik vroeg onder de wol (of beter: dekentje en muskietennet), moe en voldaan.

Intussen is het dinsdagavond, de laatste dinsdagavond, en heb ik net een beautysessie met Pi Na achter de rug. Ik voelde me alweer een attractie toen plots een van haar collega’s binnenkwam om foto’s te nemen. Met een afkeurende blik wees ze naar mijn witte mouwtjes en zei ze dat ik mij beter moest beschermen tegen de zon, zodat ik zeker geen kleurtje zou vangen. Die Thai willen maar niet begrijpen dat ik niet als een bleekscheet wil terugkeren naar Belgie...

Vandaag 2 uren lesgegeven aan de leerlingen van M6/1, die mij moesten vertellen welk land ze willen bezoeken en waarom. Toen een van de jongens zei dat hij naar Belgie wil komen omdat de mensen daar ‘cute and lovely’ zijn en dat hij dan in het huis van ‘Teacher Annelies’ kan logeren, smolt mijn hart. Ik overweeg de jongen mee naar huis te brengen om het gebrek aan complimenten en aandacht in Belgie te compenseren :-) ... De les aan M4/2 (‘Going to the market’) liep ook op wieltjes. ’s Namiddags staken de ergernissen weer eventjes op, toen leerlingen van M6/2 mij zelf kwamen vragen hen Engels te leren. Hun Engelse leraar, Mr. Chamnong, was weeral maar eens niet komen opdagen. Hij is zo’n typische praatjesmaker die relatief goed Engels spreekt maar helaas ‘in zijn drukke agenda’ (hij moet altijd wel iets doen voor de directeur) geen gaatje vindt om er te zijn voor zijn leerlingen. Zijn ambities om directeur te worden steekt hij dan ook niet onder stoelen en banken. Ik probeerde hen dus bezig te houden, toonde hen foto’s tot ik richting de guesthouse liep om afscheid te nemen van Motoko. Zij vertrok vannamiddag voor een weekje naar Bangkok voor een meeting met de Japanse vrijwilligersorganisatie. Na school was het weer tijd voor de extra les. Deze week staan er voor M1, M2 en M3 op maandag en woensdag filmpjes van Minnie Mouse op het programma, terwijl ik vandaag en donderdag de film Bolt toon aan M4, M5 en M6. Er waren weer een 25tal geinteresseerden (gisteren ook al een 30tal) waarvan er enkelen me na de les nog eens kwamen bedanken, het was dus weer een geslaagde dag!

Ik had jullie vorige week al verteld dat de verplichte aanwezigheid op school hier niet zo nauw genomen wordt, zelfs niet bij de leraars. Wel, deze week heb ik dat meer dan ooit ondervonden., wat samen met het gebrek aan organisatie in Sangkha School soms wel voor frustratie zorgde...

Deze week zou ik lesgeven aan de beste klassen van Mrs Suwanna (Pi Na) en Mrs. Piyarat (Pi Piu). Ik had erop aangedrongen dat ze me een weekplanning bezorgden met hun lessenplan voor die klassen, dan zou ik oefeningen en activiteiten verzinnen rond die thema’s. Maandagnamiddag kreeg ik mijn planning, en het zag er goed uit. Ze zouden enkele pagina’s uit hun leerboek aanleren, weliswaar op een traag tempo.

Zoals ik al zei, was maandag een nutteloze dag maar gelukkig kon ik toch de leerlingen boeien in de naschoolse les Engels.

Dinsdag was dan weer de topdag van de week: een les begrijpend lezen met M6/1. Met handen en voeten probeerde ik alle woorden zo goed mogelijk uit te leggen, wat ook lukte want Pi Na kon haar Thaise inbreng beperken tot enkele woorden. Het deed me echt deugd te zien dat ze zelf ook alles in het Engels probeerde aan te brengen, zij het met ongestructureerde zinnen. Mission accomplished? Diezelfde dag had ik een les grammatica met Pi Piu (M5): 15min na het belsignaal zaten er 3 leerlingen in de klas, 10 min later het dubbel, nog eens 10 min later zat er dan toch 15 man (van de 50). De reden? Wel, een andere les was een ‘beetje’ uitgelopen. Kan gebeuren… Ik probeerde mezelf toch nuttig te maken en begon dan maar wat te praten met de studenten, vooral de gebruikelijke topics: What’s your name? How old are you? Do you have a pet?

Woensdag was ook een topdag: mijn frustraties bereikten de top. Zowel Pi Piu als Mrs Pi Na kon ik nergens vinden. Toen ik hen contacteerde, bleek dat Pi Piu ‘onverwacht’ naar een seminarie moest en dat Pi Na moest thuisblijven om haar ziek zoontje te verzorgen. Ik besloot het heft in eigen handen te nemen en vervoegde me bij een van de lessen van Pi Pom, helaas M4/11, de slechtste klas van het 4e middelbaar. Nooit meer! Elke leerling moest 1 zin maken in de simple present tense. Ongeveer de helft van de leerlingen herhaalde stomweg de voorbeelden die ik had gegeven, terwijl ik expliciet had gevraagd dit niet te doen. De meest ingewikkelde zin die ik hoorde: I often play games in my house. Indrukwekkend! Een tiental leerlingen bleek slechts sporadisch naar de les te komen. Ik betwijfel of ze zichzelf verstonden toen ik hen vroeg ‘I never come to school’ te herhalen. Daarna besloot ik dat de lessen aan de beste 6e middelbare studenten toch zouden doorgaan. Met de hulp van een stagiair (helaas ook geen natuurtalent tenzij in het influisteren van foute antwoorden) lukte het me vrij goed hen te boeien.

Aangezien Pi Na de rest van de week ook wegbleef, palmde ik telkens die stagiair in zodat de lessen voor de beste M6 klassen toch konden doorgaan. Maar helaas: deze morgen waren de studenten er niet… (en niemand die wist waar ze waren). Daarna had de school me ‘uitgeleend’ aan de Phrakaewwittaya School, een klein schooltje hier niet zover vandaan waarvan we de directrice twee weken geleden hadden ontmoet. Om 10h werd ik opgepikt, niet wetende wat me te wachten stond. Ik moest er ‘met de leerlingen praten’, lesgeven dus. Ik vreesde het ergste toen ik de klas met het bordje ‘ForeiNG languages’ betrad, maar het viel wel mee. Na de lunch brachten ze me terug naar Sangkha omdat ik erop had aangedrongen terug te zijn om 13h voor de lessen van M6/3. Verloren moeite want alle 6e jaars moesten een anti-drug presentatie bijwonen. Gelukkig kan ik me straks uitleven tijdens de naschoolse les waarin ik de kinderen het liedje Do-Re-Mi van The Sound of Music zal aanleren.

Gelukkig was het deze week niet allemaal kommer en kwel… Dinsdag was zelfs spannend! Motoko was dinsdag niet op school en toen ze haar telefoon niet opnam en berichten niet beantwoordde, werden we ongerust. Samen met Pi Piu en een andere Engelse leraar gingen we een kijkje nemen en vonden we ze in een diepe slaap. Pi Piu rende naar terug naar school en kwam eventjes later terug: Ze had maar meteen de ambulance gebeld, kwestie van niemand nodeloos op stang te jagen… Motoko werd dus wakker temidden 4 leraars en 5 veplegers, ze dacht waarschijnlijk dat ze droomde. Ze had een verstopte neus, koppijn en koorts maar ZEKER geen Mexicaanse griep. In elke klas zijn er zeker 5 a 10 zieken, maar er is ZEKER niemand die Mexicaanse griep heeft. Toen Griet me vertelde dat ze zich ook een beetje ziek voelde (en dat er op haar school ook veel zieken zijn), gaf ik haar alvast enkele mondmaskers (bij mijn aankomst had de school subtiel een nieuw pak mondmaskers klaargelegd in de guesthouse). Intussen is Motoko alweer helemaal de oude, geen paniek dus!

Woensdagavond ging ik naar Buached om het seminarie voor te bereiden. Vooraf eerst een hapje eten op de Buached Market. Voor het eerst zagen we twee knappe Thaise jongens, en dat moest vastgelegd worden! Helaas lijken zij op de foto iets minder enthousiast dan wij…  

Gisterenavond zouden Griet en ik samen met de zus van Mrs Surin (Buached lerares) naar de Sankgha Night Market gaan, maar dit werd afgelast doordat de Buachedleraars zich moesten voorbereiden voor de komst van enkele hoge pieten.

Dus besloten Motoko en ik om eindelijk eens te gaan sporten in het Sankgha Park (de vorige weken was er telkens iets tussengekomen). Ik had mij die middag gewogen en was echt geschrokken! En ik tegen iedereen vertellen dat ik op uithongeringskamp ging in Thailand! Niet dus! Maar wat wil je, elke middag staan de leraars erop me mee te nemen naar een restaurant in het centrum (stel je er niet teveel bij voor – een kot met enkele plastic stoelen en tafels maar wel superlekker eten, ik probeerde ook al enkele keren het eten in de schoolkantine, maar dat is toch niet zo’n aanrader). ‘s Avonds levert hetzelfde restaurant ons eten aan huis (meestal zeggen ze erbij dat het niet spicy is, maar toch staat mijn mond telkens in brand). En doorheen de dag komt er altijd wel iemand af met eten: fruit, brochetten, smoothies, taarten, … En weigeren doe je gewoon niet! Verwacht trouwens ook niet dat ik met een exotisch kleurtje naar huis kom… Overdag vertoef ik het liefst vanal binnen, onder een ventilator, want buiten is het snikheet. En in het weekend draag ik meestal een t-shirt met mouwen, want onze Thaise reisgidsen houden duidelijk niet van te blote klederdracht (en dat terwijl jongens wel vrouwekleren mogen dragen!).

Nu, terug naar donderdagavond, onze sportplannen konden alweer niet doorgaan: een lerares had ons uitgenodigd voor een etentje (Weer eten!). We gingen naar een soort hotpotrestaurant (gat in de tafel, houten kolenemmer erin, daarboven een kom met kokend water voor de groenten en in het midden een bakplaatje voor het vlees), waar uiteindelijk nog een 5tal leraressen en 3 stagiairs aankwamen. Gezellige boel!

Dit weekend wordt ook weer druk: vanavond logeren bij Pi Piu en naar de night market in Surin, morgen seminarie in Phrasat en zondag op stap met King Kong, een leraar van de Buachedschool! Dan nog een weekje lesgeven en zaterdagmorgen richting Cambodja met de schoolbus van Buached! Ons oorspronkelijke plan om naar Siem Reap te fietsen, hebben we afgelast door de reacties van zowel Thais als Farangs. Die verklaarden ons zot en wezen ons op het vele geweld in de afgelegen streken van Cambodja (armoede en wanhoop leidt ertoe dat mensen alles doen om aan geld te geraken, zelfs moorden plegen), op grenscriminaliteit en zelfs op zwarte magie (?). We hadden ons er dus al bij neergelegd om vervoer te zoeken naar Siem Reap. Gisteren belde Griet mij met het schitterende nieuws: vele leraars van de Buachedschool zijn nog nooit in Cambodja geweest en zien het helemaal zitten om ons tot daar te begeleiden (en daarvoor zelfs in allerijl nog een paspoort te regelen). Meer nog, de schoolbus brengt ons en maar liefst 14 Buachedleraars (waaronder de directeur en de onderdirectrice) naar de grens, waar een andere bus ons zal oppikken om verder te rijden naar Siem Reap (blijkbaar mogen voertuigen die grensovergang niet ovesteken). Zondag vertrekken de leraars dan weer naar huis, en blijven wij nog enkele daagjes in Cambodja vooraleer we onze vlucht in Bangkok nemen. Het wordt alvast een leuke afsluiter!    

Dit weekend hingen we het toeristje uit en bezochten we Ban Ta Clan, de elephant village. Het schoolbusje was gevuld met een heel leger reisgidsen: 4 Buachedleraars, 1 van hun echtgenoten, 1 van hun dochters, 2 studenten van de Buachedschool (met de nicknamen Benz en Watermelon) en dan nog Motoko, mijn huisgenote. Het olifantendorp was wel eens leuk om te bezoeken. Eerst wat dwaze foto’s van de olifanten, dan het spektakel met voetballende, tekenende en dansende olifanten (Griet, Motoko en ik mochten zelfs in de arena gaan liggen om de olifanten over ons heen te laten wandelen) en tot slot een ritje op de olifant (100 baht voor een Thai, 200 Baht voor een Farang: discriminatie?). Het dorp is zowat de enige toeristische attractie in de streek, ligt maar op een 70tal km (pure gok) van onze scholen en toch waren de leraars er nog nooit geweest. Vreemd volkje…

Na een tussenstop bij een tempel, die er helaas niet uitzag zoals op het toegangsticket, brachten ze ons naar de BaNaa cottages, een ‘resort’ in de buurt uitgebaat door een Fransman. We werden er opgewacht door Rony (oprichter van het Isaanfonds) en Fernand, An, hun drie kinderen (ook Deloitte) en hun gids. Intussen had Griet Rony al verteld over Benz, een 18jarig meisje, intelligent, arm en ongelooflijk gemotiveerd om verder te studeren. Na het afstemmen van enkele vereisten (enkel arme kinderen worden gesteund door Fonds Isaan, dit wordt oa gemeten adhv het aantal buffels en de grootte van het land), werd besloten dat Benz het nieuwe adoptiekind van Griet zou worden. Meteen werd haar beloofd dat ze maandag een laptop zou krijgen. Toen Griet haar het blijde nieuws vertelde, kreeg ik de tranen in mijn ogen, net als Rony en natuurlijk het meisje zelf.

De wandeling door het dorp deed me beseffen dat Sankgha echt wel bijna een ‘stad’ kan genoemd worden: ik zag er 1 buurtwinkeltje, 1 snoepkraam, de plaatselijke dorpsgek en enkele armzalige huizen / barakken. De gids wees ons op enkele bijzonderheden die me voorheen nooit waren opgevallen, bijv. dat de meeste oude mensen knabbelen op beetlenoten, wat hen vorte en roodgekleurde tanden bezorgt en hun hongergevoel wegneemt.

Het avondmaal was er een in stijl: fried rice, groenten en gebraden kip a la khmer (de kip wordt op een plastic fles gezet, daarover wordt een groot blik geplaatst en dit wordt bedekt met een berg hooi die in brand gestoken wordt). Tijdens het diner voerden de elf kinderen van de plaatselijke muziekschool hun show op: 5 muzikantjes, 3 dansers en 3 danseresjes. Heel het dorp (toch wel 40 man, waaronder een opa die voor de gelegenheid het bloemetjesbloesje van oma had aangetrokken) kwam hen aanmoedigen. Schitterend!

Na een deugddoende maar korte nachtrust (lichamelijke klok staat op 6h ‘s morgens) in een kamer met airco (wauw!) volgde een superontbijt: toast met confituur, proper fruit (zonder wormen), een eitje en vers fruitsap. Dan richting het huis van enkele adoptiekinderen van Fonds Isaan, daarna naar de sporthal van een school in Phrasat gebouwd door Deloitte en tenslotte werden we in de Sankgha guesthouse afgezet. Na vier uren lezen, de was ophangen en nietsdoen reden we op onze superfietsen naar het massagesalon (zalig!) om ons uiteindelijk vol te proppen met frieten en vol-au-vent in de Red Lion, een restaurant van een UK-er. Mmmmmmm. Dan met een overvolle maag flippen omdat een computervirus de foto’s op mijn camera had gewist, een filmpje bezien en slapen… Het weekend was alweer voorbij.

Deze morgen werden we in Surin verwacht voor de regelingen mbt onze work permit. Een busje kwam ons oppikken om 8h (Thaise tijd, dus 8h30) en toen we een uur later arriveerden in het bevoegde kantoor bleek dat we eigenlijk geen work permit nodig hadden. Ze konden ons dit wel niet schriftelijk bevestigen… Uiteindelijk kregen we een applicatieformulier mee, die we volgende week weer moeten indienen. De hele uitstap was dus puur tijdsverlies! Na een half uur Thaise blabla reden we met Miss Piyarat (departementshoofd Engels van Sankgha School) naar een fotograaf om pasfoto’s te laten nemen. Die kerel nam zijn job net iets te serieus: bloes rechttrekken, haren goed leggen, hoofd beetje naar links, hmmm terug weer naar rechts, beetje schuin, … en dat voor onnozele pasfoto’s. Toen we aan de kassa de opmerking maakten dat de Thai op de voorbeeldfoto’s nooit glimlachten, keken ze verbaasd: we hadden toch niet gelachen voor de foto?!? Euhm, tuurlijk wel! Op officiele foto’s mogen in Thailand geen tanden te zien zijn, dus kon het hele gedoe opnieuw beginnen, nu zonder glimlach (gemakkelijker gezegd dan gedaan – telkens ik naar Griet keek, schoten we in de lach). En alsof we nog niet genoeg tijd verloren hadden, stopten we voor de terugrit naar Sankgha nog in de Big C hypermarket.

Na de lunch hadden we een meeting in Sangkha met Mr. Udom, de inspecteur waarmee Rony nauw samenwerkt. Hij had ons vorige week al gevraagd of we wilden spreken op een seminarie, waarmee we natuurlijk hadden ingestemd. Nu bleek dat wij het hele gebeuren op poten moeten zetten! Nu zaterdag al, van 9 tot 16h, moeten we een honderdtal leraren Engels adviseren over hoe ze hun lessen moeten opbouwen (alsof ik een pedagogische achtergrond heb?). Op onze vragen (wat is de agenda? Wie zijn de sprekers? Interactief of niet? …) kregen we maar 1 antwoord: you can choose! Dit zal nog wat voorbereidingen vergen dus… Stress in Thailand?

Van lesgeven kwam er vandaag dus niet veel in huis. Gelukkig was mijn eerste naschoolse les Engels een voltreffer: 45 studenten. Vandaag liet ik hen in groepjes woordenkettingen maken, morgen laat ik hen foto’s beschrijven. Het belooft weer een drukke week te worden! Maar zo heb ik het graag :-).

Maandag werd mij gevraagd of ik die week wou helpen met Miss Sairung, een lieve kleine graatmagere 24jarige lerares die helaas zelf geen Engelse zin kan uitbrengen. Haar lessenplan voor M4: de simple present tense en oefeningen. Het theoretisch deel van de les verliep heel vlotjes, maar tijdens de oefeningen bleek snel dat de leerlingen (en de lerares!) de zinnen niet snapten en dat de lerares de oefeningen gewoon zelf invulde. Ik zou deze week mijn handen vol hebben!

Ter ere van Mothersday woonde ik dinsdagmorgen de schoolceremonie bij.

Een woordje uitleg: Alle Thai hebben een grenzeloos respect voor het Thaise koningspaar, Bumibol en Sirikit, wat je ondermeer kan zien in straten vol afbeeldingen van het koningspaar en gele vlaggen met daarop het koninklijk logo. In alle huizen en scholen staan foto’s van het koningspaar uitgestald. Ook de dresscode van het Thaise volk staat in het teken van het koningspaar. Overal in Thailand worden gele, roze en blauwe polo’s verkocht met het koninglijk logo erop. Omdat Bumibol op maandagnacht (op het randje van dinsdag) geboren werd, draagt heel Thailand geel op maandag en roze op dinsdag. Sirikit zag het levenslicht op een vrijdag en bijgevolg wordt op vrijdagen blauw gedragen. Meer nog, de verjaardagen van het koningspaar werden omgedoopt tot vaderkes- en moederkesdag (5 december en 12 augustus).  

Omdat de scholen gesloten waren op woensdag, werd de ceremonie op dinsdag gehouden. Een saaie bedoening: Thaise speech, Thaise liedjes zingen, …. Ik had net een ontsnappingsplan bedacht toen een zangeres en lieftallige danseressen gehuld in overdadige glitterende tenues en hoge hakken op het podium verschenen. Mijn verbazing was groot toen ik plots enkele van mijn mannelijke (!) studenten herkende. Ladyboys worden dus op school gekweekt!!!

Na een rustige namiddag (leerlingen aan de –Engelse- praat te krijgen en knutselen voor Dreamschool project) werd ik die avond verwacht in Buached voor een diner met de leraars. Ik arriveerde midden in de naschoolse les Engels waarin Griet het liedje ’We are the world’ van MJ aan haar studenten aanleerde. Wauw, ik was onder de indruk, waren mijn leerlingen maar zo! Het diner ging door ten huize van Miss Surin op haar oprit (op een matje onder een UV licht): echt lekker en supergezellig! En we konden er Thais bier proeven!

Op Mothersday keken we samen met een vijftigtal leerlingen van de Buached School naar de film BOLT,(Engels gesproken en Engels ondertiteld) terwijl de leraars naar een officiele ceremonie en een seminarie moesten.

Na het verkennen van Buached, een gezellig ‘gehucht’ met een klein marktje en een tiental winkels, kregen we die middag fried rice voorgeschoteld (Griet heeft in het begin een keer gezegd dat ze graag fried rice eet en sindsdien krijgt ze bijna niks anders J).

Toen het lerarenseminarie voorbij was, boden de drie jongste Buachedleraressen ons een sightseeingtour aan. Om 16h, twee uurtjes later, zouden we zeker terug zijn. Yeah right, honderd kilometers verder wensten we dat we hun aanbod hadden afgeslaan. We reden twee uren vooraleer we aankwamen op een filmset, van een actiefilm van Hollywoodster Tony Jaa dan nog wel (nooit van gehoord maar is blijkbaar een steracteur in Thailand). Behalve een paar vechtende mannen en een faketempel was er niks te zien, behalve een arrogante kerel die ons verbood foto’s te nemen van hun decorstuk. Toen we hun requisieten (harnassen) zagen liggen, konden we er natuurlijk niet aan weerstaan onnozel te doen en ermee te showen. De echte versie van de tempel, misschien wel de enige bezienswaardigheid in de streek, was blijkbaar in de buurt maar om een of andere reden niet de moeite om te bezoeken. De volgende stop was het ouderlijk huis van een van de leraressen, naar Thaise normen een sjieke ‘villa’ in een dorp vol ereboeren. Toen vonden we het genoeg geweest en dus stelden we subtiel voor terug te rijden. Uiteindelijk na een lange rit met gegiechel bij elke poging om Engels te spreken (thi i a ni’e hou’e) werd ik rond 20h afgezet aan de Sangkha guesthouse. Ik had mij stiekem toch wel geamuseerd…

Donderdagmorgen moest ik normaal gezien de naschoolse lessen Engels aankondigen. De eerste week had ik zelf voorgesteld naschoolse lessen te geven maar omwille van het Dreamschoolproject wilden ze dit uitstellen. Uiteindelijk vroegen ze me dinsdag de lessen aan te kondigen, maar door de Mothersday-ceremonie leek het toch niet het gepaste moment. Donderdag alweer uitstel omdat het departementshoofd pas later zou aankomen. Vrijdag dan maar… (Leve het organisatorisch talent van de Sangkha School! J)

Die morgen verliep echt wel stroef want ik kon Miss Sairung ook al niet vinden. Eerst vertelden ze me dat ze in een ander gebouw was, dan was ze op komst, even later was ze ziek en uiteindelijk kon ze simpelweg die dag niet komen. Dan maar lesgeven met Pi Pom. Toen die me haar planning vertelde (Simple present aan enkele M4 klassen: Had ik dit maandag niet gedaan met Miss Sairung?), stelde ik voor om een les te geven over ‘going to the market’ aan de hand van zelfgenomen foto’s. Een succes!

Na de dagelijkse stortbui in de vooravond fietsten Motoko en ik naar de avondmarkt van Sankgha, een soort braderie maar dan op z’n aziatisch: kinderlijke prullen, eten, fake dvd’s en tweedehandskleren. Het begon helaas weer te stortregenen, maar toen alle marktkramers hun boeltje opgekuist hadden en we al een uur in het pikdonker onder een afdak stonden te wachten, besloten we de terugrit toch maar te wagen. Kleddernat waren we!

Vanmorgen kon ik uiteindelijk toch mijn Engelse lessen aankondigen. Finally! Hopelijk komt er nu wat volk af… Al veel leerlingen hebben me aangesproken dat ze om 16h de bus moeten halen zodat ze niet kunnen komen. Eentje stelde zelfs voor om de volgende twee weken bij mij in de guesthouse te logeren! (Euhm… toch maar liever niet)

Vandaag ging ik de uitdaging aan om alleen enkele klassen te entertainen (Mr Chamnong kon niet komen, dat gebeurt hier blijkbaar wel meer). M5/8 was een moeilijk begin (hoe hoger het getal na de streep, hoe slechter de studenten). Met M5/10 kon ik al helemaal niets aanvangen, die snapten echt geen woord Engels. Klas M6/2 was dan weer een verademing: ik had ze verdeeld in groepjes, 1 per groep was een superster, de anderen waren journalisten. Ze slaagden erin een (basic) interview af te nemen!

Intussen zit ik in de lerarenkamer omringd door een tiental leerlingen… Ze hebben allemaal een blad gekregen met daarop een honderdtal hokjes. Elke keer ze Engels spreken met een leraar verdienen ze een handtekening. Ook al ben ik een ambetante (‘Good afternoon’ is niet genoeg, ik verplicht ze vragen te stellen of te beantwoorden), ik heb het gevoel dat ze maar blijven komen!

En ja, het is alweer weekend! Niet te geloven dat de helft van ons vrijwilligersavontuur er al bijna opzit! Vanavond een beautysessie (een college is verkoopster van schoonheidsproducten in bijberoep), morgen naar de Elephant Village, morgenavond naar een resort om er te dineren met ons Belgisch bezoek (oa Rony, de bezieler van dit project) en zondag verdiende rust- en massagedag!

Oef, EINDELIJK kom ik ertoe jullie over afgelopen weekend te vertellen!

Zoals ik al zei, bleef Griet dit weekend logeren in mijn huisje, de guesthouse van de Sankgha School. Toen we er vrijdagavond na de helse busrit aankwamen, wachtten mij twee leuke verrassingen: 1. een mooie rood met blauwe fiets (helaas eerder het formaat voor achtjarigen) en 2. mijn stulpje was ‘gekuist’ (muggen aan het badkamerplafond weg, ik kon zelfs de kleur van het plafond zien)! Griet was meteen weg van mijn chaletje en waande zich in de Ardennen, maar ‘s nachts haalde ze toch voor het eerst haar muskietennet boven J.

Zaterdagmorgen deden we alles op ‘t gemak. De vorige dag had Mrs Kay, een English teacher vanop de Buached School, ons verteld dat ze elke zaterdag de leerlingensoldaten van 14 scholen in de buurt traint op het Sankgha School domein. Dus besloten we zaterdagvoormiddag om er eens een kijkje te nemen. In tegenstelling tot wat we op de Thaise scholen gewoon waren, heerste er hier wel discipline: honderden leerlingen in soldatenuniform luisterden geconcentreerd naar een of andere hooggeplaatste militair. Na zijn speech moesten we bij hem op audientie en werden er foto’s genomen. Aan de bewonderende blikken en officiele attitudes merkten we al dat dit niet zomaar een derderangssoldaatje was… Uit het gesprek bleek zelfs dat hij al bij de EC en NATO in Belgie was geweest. Meer nog, hij bleek de head of the royal guard te zijn!

De voorbije weken is Sankgha School in de ban van het ‘Dreamschool’ project. Dit is een project waarbij de Thaise overheid scholen evalueert en hen al dan niet tot Dreamschool benoemt, wat zich ondermeer reflecteert in hogere subsidies. Tot op vandaag zijn er een 60tal Dreamscholen, waaronder de Buached school (het verschil is merkbaar: verzorgder, hoger niveau, meer discipline, betere organisatie etc.). Het evaluatiecomite wordt verwacht in de eerstkomende maanden (niet nader gespecifieerd) en daarom wil de school in de hoogste staat van paraatheid zijn. Gevolg: diverse projecten werden opgestart (Engels rollenspel, muziek, Sushi maken, …), lessen zijn ingekort van 50 naar 40 minuten zodat leerlingen elke dag van 14h tot 16h kunnen werken aan de voorbereidingen, de tuin wordt opgefleurd, etc.

Zaterdagmiddag, na de lunch met enkele leraars, de vicedirecteur van Shangkha School en de directrice van een andere school in de buurt (die ons meteen een dag wou opeisen voor haar school), sloten we eventjes aan bij een groepje M6 studenten, die bloemen maakten en tekeningen inkleurden voor het Dreamschoolproject. Onder hen ladyboy Pink die echt zijn (haar?) best deed Engels te spreken. Toen ik hem vroeg te poseren (wat hij met veel plezier deed), vroeg hij me of er in Belgie ook jongens waren die zich als meisjes verkleden. Blijkbaar is er dan toch het besef dat ladyboys niet zo normaal zijn… Alweer een staaltje ‘typisch Thais’: de ene dag zagen we 12jarigen op de bus als hitsige MTV-sterren obsceen dansen, de andere dag concentreren 18jarige ‘travestieten’ zich om binnen de lijntjes van Winnieh The Pooh te kleuren…

Na dit intermezzo fietsten we op onze minifiets richting Sangkha Market (kont op het neerzakkend zadel, knieen in de nek en ready to go!). In tegenstelling tot Buached is Sankgha een ‘stad’, met een centrum vol marktkraampjes en winkeltjes. Er is zelfs een 7 eleven! Aan elk kraampje inspecteerden we het aanbod, we proefden enkele Thaise specialiteiten en sloegen een enorme voedselvoorraad in (voorgerecht, hoofdgerecht, dessert). Ons plan om een driegangenmenu klaar te maken, lieten we uiteindelijk varen. Met de kletterende regen op de achtergrond smulden we op het balkon van een creatie van meesterchef Griet (Vlaamse kost: patatjes, bloemkool en kippengehakt met champignons), waarna we nog een filmpje bekeken.

Zondagmorgen startten we de dag met een uitgebreid ontbijt: rijstkoeken, dragon fruit, ramboetins, mangosteen, bananen en chocomelk. Maar de brunch werd al snel verstoord door een klein, wit wormpje die over de tafel kronkelde. Toen we zijn vriendjes op de dragonfruit van Griet zagen, besloten we maar het ontbijt over te slaan en ons klaar te maken voor onze uitstap naar Surin (een stad op 49 km van Sankgha).  Door ons bezoekje aan het studentenleger hadden we het in onze kop gehaald een legeruniform aan te schaffen om de volgende zaterdag mee te trainen… Op naar Surin dus! We hadden wijselijk niemand onze plannen verteld, zodat voor een keer niet alles voor ons geregeld zou worden… Maar we waren het huis nog niet uit, of de vicedirecteur merkte ons op en stond erop ons te laten brengen tot aan de bushalte, waar we meteen al een bekende tegenkwamen: Mrs Surin, een lerares op de Buached School. Na de busrit (in een bus met airco terwijl we eigenlijk een kleurrijke open bus wilden nemen) vroegen we enkele Thai de weg naar de legerwinkel. Na een hele uitleg met handen en voeten hadden ze het begrepen: aaah, army, shop, army, shop. Tenminste, we dachten dat ze het begrepen hadden: enkele kilometers verder werden we gedropt voor de legerbasis van Surin. Daar stonden we dan te blinken… Nadat we opnieuw onze uitleg deden aan een militair, wierp hij ons enkele ongelovige en niet-begrijpende blikken toe maar uiteindelijk tekende hij toch een plannetje naar de winkel. Maar helaas, weer verkeerd. Uiteindelijk vroegen we hulp in een hotel en na vele telefoontjes (Engelse hulplijnen) bracht een tuktuk ons naar… een uniformen-kleermaker. Gelukkig konden we er toch het schoolembleem en een baret aanschaffen. Daarna besloten we de de Big C supermarkt onveilig te maken. Alweer een hele voorraad ingekocht: stokbrood, croissants. Nutella (!), Mars, … Daar gaat mijn geplande vermageringskuur.

Voor de terugweg naar Shangkha maakten we gebruik van ons ‘Thais netwerk’. Op goed geluk dat een Thaise jongen ons had begrepen, bleven we naast hem wachten op de bus toen plots een auto voor ons neus stopte. Bleek dat het de ouders waren van het meisje die net als Griet bij de directrice van de Buached School inwoont. Ze brachten ons naar Sankgha waar we gretig stokbrood met Nutella smulden! Het eerste weekend in Thailand zat er bijna op…

De voorbije dagen rolde ik weer van het ene avontuur in het andere.

Donderdag mocht ik lesgeven aan enkele klassen  van het 4e middelbaar (M4), samen met Mrs Pi Pom. Eigenlijk heeft zij een veel langere – niet te onthouden – naam maar ik spreek alle leraressen aan met hun nickname, bijv. Pom (hier voorafgegaan door Pi, de titel die je geeft aan iemand die ouder is). Opnieuw hoorde ik steeds weer dezelfde fouten (‘I have sisteen / fiveteen year ol’, ‘I am two brother and one sitser’, etc) maar na een tijdje slaagde Pi Pom er zelf in de leerlingen de verbeteren. In de tweede helft van de les corrigeerden de leerlingen zelfs elkaar. Een geslaagde dag dus!

Diezelfde morgen had ik het leuke nieuws gekregen dat ik de volgende dag meemocht op schoolreis met de Buached School, waar Griet lesgeeft. Na de lessen maakte ik me klaar om richting Buached te vetrekken. Eenmaal aangekomen assisteerde ik Griet tijdens de naschoolse les Engels. Het niveau van de leerlingen was een pak hoger dan wat ik al op de Sankgha School had gezien, wellicht omdat deze les werd ingericht voor leerlingen die er vrijwillig voor kozen meer Engels bij te leren. Ik was echt onder de indruk!

’s Avonds gingen we op restaurant met de leraars van de Buached School, enkele zwijgzame mannen en een vrolijke bende giechelende en gillende vrouwen. We reden mee met Miss Surin, die ons in geuren en kleuren vertelde over haar dikke man die dikwijls veel te veel bier dronk en dan zwalpte over de weg, van links naar rechts. Hilarisch. Als echte ‘pick up chicks’ werden we later op de avond in de achterbak van de pick up van Miss Surin naar het huis van de directrice van de Buached School gebracht, waar Griet logeert. In vergelijking met mijn guesthouse een luxueuze woning, maar dan wel zonder Westers toilet en zonder vrijheid, twee troeven die mijn 'beestig' chaletje wel bieden…

Vrijdagmorgen om 5 uur liep de wekker al af. Iets na zessen verschenen we als laatste op school en vertrokken we met de bus richting het Jurassic Park museum in de buurt van Kalasin, een 300tal km ver. De heenrit werd rustig. Terwijl de Thaise leraressen een dutje deden, probeerden wij enkele kinderen te entertainen door korte Engelse conversaties met hen te voeren. Onderweg reden we door Surin, de hoofstad van de Surinprovincie maar vooral DE stad van de Tesco, de Makro en het Big C shopping center: de stad waar Thaise kinderen voor het eerst kennismaken met appels, stokbrood, etc. Echt prachtig hoe je het verlangen naar het volgende bezoek aan het shopping center kon zien bij vele kinderen. Hun gezicht sprak boekdelen.  

De richtingwijzers naar Jurassic park vanop een afstand van 50 km zorgden ervoor dat onze verwachtingen hoog gespannen waren. Na ettelijke stops op parkingterreinen waar de kinderen een imense voorraad chips en cola insloegen, kwamen we eindelijk aan in het Thaise Jurassic Park. De kinderen werden bijeengeroepen en na een korte mededeling van de Thaise leraars liepen ze enthousiast alle richtingen uit. Toen we onze collega’s vroegen naar de dagplanning, kregen we als antwoord dat de kinderen een uurtje vrij waren. Toen we dezelfde vraag nog enkele keren stelden, werd het duidelijk dat er simpelweg geen dagplanning was. Het beloofde een leerrijke schoolreis te worden: 6 uur heenrit, 1 uurtje vrij rondlopen en 6 uur terugrit. Schitterend! De leraren begaven zich naar de cafeteria, de kinderen dolden doorheen het park vol fake dinosaurussen en wij… wij bezochten als enige het museum!

Na het blitzbezoek trakteerden Griet en ik onszelf op een Magnum en Cola (heerlijk!), en liepen we naar de bus. Op het afgesproken tijdstip ontbrak niet minder dan de helft van de leraars. Uiteindelijk vertrokken we met 40min vertraging terug richting Buached zonder dat iemand er op toezag of alle leerlingen wel aan boord waren... Iedereen was er duidelijk gerust in. Toen we tijdens de busrit een leerling met een middelvinger in onze richting opmerkten en de Thaise leraars hierover inlichten, werden ze – voor de eerste keer – boos. De lerares riep de bus toe dat dit heel beledigend was voor Farangs (foreigners), en dit terwijl ze demonstrerend haar middelvinger opstak naar de leerlingen, super!

We hielden een tussenstop in de stad Roiet, waar de kinderen zich alweer in alle vrijheid konden amuseren en volstoppen met snoepgoed. Het museum, de hoofdattractie van de stad, bleek gesloten. Jammer, alweer tijd voor een ontspannen uurtje dus, ditmaal in het stadspark. Samen met ons gevolg (een hoop leerlingen) wandelden we richting het meer waar we de kinderen trakteerden op een pedalotoertje. Intussen rusten de leraars uit op een bankje, ver weg van hun joelende leerlingen.

De terugrit naar Buached was ongelooflijk! Een van de buschauffeurs was een hevige rave-techno-house fan en wou wat meer ambiance in de keet. Zijn oplossing: de farangs (Griet en ik dus) moesten mee op zijn bus. Algauw was de hele bus aan het meedansen op de schreeuwerig luide muziek, met Griet en ik vooraan als attractie. De leerlingen imiteerden onze dansstijl, van de vogeltjesdans tot de maccarena. Eenmaal ze zich volledig lieten gaan, overtrof hun dansstijl onze verbeelding: sensuele bewegingen, stoere blikken, bewegingen rond de paal, ... we waanden ons te midden de city parade, alleen waren de deelnemers slechts 12 a 13 jaar oud en hadden ze een schooluniform aan. De leerlingen waren echt onvermoeibaar: urenlang dansten de Thai wild op de banken van de gammele bus. Ze bleven maar doorgaan en leken in trance alsof ze pepmiddelen hadden ingenomen (waarschijnlijk hadden alle suikers en vetten die ze gulzig gevreten hadden er iets mee te maken). Tijdens de pauzes onderweg hielden we zelfs raveparty's op de parking van de tankstations! We konden onze ogen niet geloven en aanschouwden het spektakel tot in Shangkha.

Toen we werden afgezet in de guesthouse van de Sangkha School (Griet bleef dit weekend bij mij logeren),  konden we nog uren napraten over deze onbeschrijflijke dag. Een onvoorstelbaar begin van een prachtig weekend...

Sawadee-kaaaa!

Net een computer gekregen van een medeleerkracht (helaas qwerty – en geen internetvebinding vanuit mijn kamertje), zojuist enkele beesten doodgemept, eindelijk bekomen van de alweer overheerlijke maar spicy maaltijd en met het gekwaak van de kikkers op de achtergrond, vlieg ik erin om jullie een eerste verslagje van mijn trip in Thailand te bezorgen.

Van zodra we aankwamen in de luchthaven van Bangkok, voelden we ons thuis. We werden opgewacht door een heus ontvangstcomite bestaande uit Rony, leraren en leerlingen van de uitverkoren scholen. Samen met de volledige delegatie (behalve Rony dan) namen we plaats in het ‘Sangkha School busje’ voor een lange rit van Bangkok naar de Surin provincie. Doordat we onderweg aan ongeveer elk benzinestation halt hielden (telkens dezelfde benzinepompen, een seven eleven shop en vuile toiletten) en ook een keer om een heerlijk avondmaal te verorberen, begonnen we bijna te geloven dat we in lussen reden.

Uiteindelijk kwamen we na een rit van 8-9 uur aan bij onze eerste bestemming: het gastgezin waar Griet de volgende weken zou vertoeven. Een kwartiertje later bereikten we de ‘guesthouse’ van de Sangkha School, een vervallen huisje in de bossen aan de rand van het schooldomein. Alweer stond een ontvangstcomite klaar, dit keer weliswaar iets beperkter: mijn roommate Motoko, een Japanse vrijwilligster (voor 2 jaar) en een studentje. Op het eerste zicht zag mijn nieuwe stulpje er in orde uit… maar toen was het nog donker. De voortuin bestaat uit lang gras, waarin kippen lopen tussen het afval. De benedenverdieping bestaat uit een entreehal, een keuken (een frigo, een wasbak en een wasmachine) en een badkamer (een vuil kot bewoond door een arsenal beesten - douchen vergt een hele voorbereiding waarbij ik met de beestjes strijd voor privacy). De trap naar boven leidt naar twee slaapkamers (een bed, een bureau en een kast) waar we voortdurend bezoek krijgen van massa’s muggen, lizards en tientallen gigantische meikevers. Niet echt een vijfsterren hotel dus – al mag ik niet klagen want Motoko leeft hier al 9 maanden en had voor mijn aankomst geen bureau, kast en wasmachine…

De eerste nacht sliep ik al bij al nog goed (en dat terwijl ik bijna de volledige vlucht en de halve busrit had geslapen). De volgende morgen werd ik om 8h op het appel verwacht. Tegen 8h05 had ik er al zo,n kleine 1500 ‘Sawadee-ka’s’ op zitten (de Thaise begroeting), de andere 1000 leerlingen staarden me gewoon met open mond aan. Na de halfuur durende dagelijkse begroeting van de Thaise vlag en de daarmee gepaarde ceremonie had ik de eer de volledige school toe te spreken en ontving ik een prachtig boeket bloemen. Wel overdonderend als je totaal onvoorbereid plots voor 2500 Thai mensjes met een zwart kopje haar en gehuld in uniform staat met een micro in je hand. Sommigen droegen een wit hemdje met een donkerblauwe short / rok, anderen een zwarte trainingsbroek met een geel / groen gestreepte polo. Op woensdag dragen vele leerlingen hun scoutuniform. De dresscode van de leraars is elke dag anders: op maandag dragen leraars hun officieel uniform, dinsdag is roze dag (ter ere van Thaise koningin), donderdag is gele dag (ter ere van koning) en vrijdag is Thai silk dag.

Na mijn speech en een korte rondleiding mocht ik er meteen invliegen. Het werd al snel duidelijk dat er werk aan de winkel is, maar daarover later meer. ‘s Middags was ik de centrale gast op een welkomstdiner waar alle leerkrachten Engels aanwezig waren. Alweer lekker local Thai food. Dat het welkomstdiner grotendeels overlapte met de lessen, werd hier als normaal beschouwd. Toen ik vroeg wie er dan voor de leerlingen zorgde, viel iedereen uit te lucht. Al weet ik niet zeker of ze mijn vraag wel begrepen hebben…

Het niveau van hun Engelse taalkennis is dan ook simpelweg erbarmelijk… Een conversatie van drie opeenvolgende correcte zinnen met een Thaise leerkracht Engels is mij tot op vandaag nog steeds niet gelukt. Gelukkig is er een Engelsman (getrouwd met een Thaise) die de leerlingen wel iets kan bijbrengen. Mijn leerlingen bestaan deze week uitsluitend uit M6 leerlingen (6e middelbaar). Een keer heb ik een halfuurtje les gegeven aan M1 leerlingen (1e middelbaar) en daaruit kon ik afleiden dat het niveauverschil tussen M1 en M6 zo goed als nihil was… althans wat het spreken betreft. De leerlingen beheersen -relatief- goed (of althans niet hopeloos slecht) de Engelse woordenschat, maar effectief Engels spreken en tekstjes schrijven maakt helaas geen deel uit van het leerplan. Hun uitspraak kan soms zelfs lachwekkend worden: ‘we lie to washing tv’. Probeer er maar iets van te maken…

Het wordt dus een hele uitdaging om mijn objectief te behalen… Want hoe leer je 18jarigen iets doodsimpel, zonder dat het kinderachtig wordt en zonder dat je hun eigen taal beheerst. Bovendien heb ik de indruk dat Pi An, de lerares die ik deze week begeleid, totaal geen leerplan opgesteld heeft. Het enige wat ze mij kon bezorgen, is 5 verschillende handboeken gericht op het 6e middelbaar maar hoog boven het niveau van de Shangkha School. Wat ze de vorige weken aangeleerd heeft, weet ze niet meer want dan werden de lessen stilgelegd om aan het Dreamschool project te werken (een certificaat uitgereikt door de Thaise overheid waardoor scholen meer fondsen krijgen). En dan te bedenken dat het mijn taak is om de leraars te ‘begeleiden’ en niet om hun job over te nemen…

Daarnaast heerst er totaal geen discipline in de klas. Leraars vinden het duidelijk niet nodig de kinderen te begeleiden. Als ze zelf iets moeten voorbereiden, gebruiken ze hiervoor al snel google translate. Babbelen, heen en weer lopen tijdens de les en zelfs 30 minuten te laat komen (de lessen duren 40 minuten) wordt helemaal niet bestraft. Maar tegelijkertijd is er zichtbaar enorm veel respect ten opzichte van leraars.

Wat mij ook meteen opviel is het aantal ‘ladyboys’ in de klas. Per klas van 30 a 40 leerlingen zijn er zeker 4 van het ‘3e geslacht’. Je kan ze herkennen aan een kort kopje haar met een bloem erin, een wit gezicht, valse lange wimpers. lipgloss, gouden en zilveren handtassen, en zelfs een bh! Ook hun gedrag is hilarisch: overdreven schudden met hun kont tijdens het lopen, een pishandje, de voortdurende kreet ‘oooooh’ of ‘waaaaaaa’ met hun piepstemmetje. Mijn collega’s bevestigden mij net nog dat deze ‘jongens’ wellicht zullen eindigen in Pataya – als vrouw?

Drie dagen ter plekke en ik heb alweer een hele epistel geschreven. Het belooft een spannend avontuur te worden…

Groetjes,

Annelies

 
Het is zover… mijn laatste dag in Shanghai is aangebroken (en dus het laatste bericht uit Shanghai op mijn blog). Met spijt in het hart moet ik deze machtige, prachtige, dynamische stad waar altijd wel iets te beleven valt, verlaten. Wellicht waren dit de mooiste zes maanden van mijn leven… Leven in Shanghai was een supermooie en leerrijke ervaring. Ik leerde  veel interessante mensen kennen, mijn plan trekken, mij aan te passen aan verschillende culturen, … en ik leerde ook veel over mezelf. Gisteren gaf ik een feestje om mijn vertrek te ‘vieren’. Toen besefte ik pas hoe zeer ik alles en iedereen hier zal missen: mijn vrienden, de stad, het luizenleventje dat ik hier kon leiden, de lage prijzen, … zelfs de Shanghainezen die roepen en rochelen. Ik kreeg zelfs af en toe spontaan de neiging om enkele traantjes weg te pinken. De gedachte dat ik een tussenstop van twee weekjes in Japan mag maken, verzacht gelukkig wel de pijn. Maar dit betekent ook dat een nieuwe wereld voor mij opengaat: vanaf september zal ik eindelijk weten hoe het echte werkleven eruitziet. Gedaan met mijn mooie leventje ;-)

Dit is dan ook het gepaste moment om mijn allerliefste mama en papa ENORM te bedanken voor alle kansen die ze mij hebben geboden, omdat ze mij toelieten China te ontdekken, omdat ik mij niets moest ontzeggen, … DANKUWEL! Ook aan iedereen een dikke merci voor de vele mailtjes die ervoor zorgden dat ik me nooit zo ver weg van thuis voelde!

Tot gauw, in België!

Sinds een grote week ben ik officieel in vakantie! Vorige week dinsdag had ik mijn laatste examen en mijn laatste les (ooit!). Een mijlpaal in mijn leven dus. Om de vakantie goed in te zetten, besloot ik –ik weet het, alweer!- op reis te gaan. Voor de eerste keer in mijn leven vertrok ik moederziel alleen op reis. Mijn Belgische vrienden moesten werken, mijn Franse vrienden waren niet gemotiveerd (de helft was er al geweest, de andere helft had geen geld) en ik wou China niet verlaten zonder één van de mooiste stadjes genaamd Yangshuo  te hebben gezien. Dus besloot ik het dan maar op mijn eentje te doen. Dinsdagavond nam ik, toch met een klein hartje, het vliegtuig naar Guilin. De reis begon meteen goed: mijn Chinese buren in het vliegtuig boden mij een gratis lift aan naar het centrum van Guilin. Na een nachtje slapen in een hostel nam ik de volgende dag de boot naar Yangshuo. Op de boot haalde ik opnieuw de sociale persoon in mezelf naar boven en leerde ik heel wat volk kennen. De volgende dagen vielen supergoed mee: ik bevond me in een supermooi stadje, maakte fietstochten met mensen die ik net kende, ging ’s avonds uit eten met ‘nieuwe vrienden’, bleef ’s avonds plakken op het terras van mijn hostel en speelde er ‘beerpong’ (pingpongballetje in de tegenstander zijn pint mikken zodat de andere moet drinken). Bovendien had ik enorm veel geluk met het weer: terwijl de week daarvoor de straten en winkels onder water stond, werd ik pas twee keer het slachtoffer van een regenbui. Het enige momentje dat wat tegenviel, was toen ik midden in de nacht naar mijn kamer ging en ik een kanjer van een kakkerlak op mijn nachtkastje vond. Maar ik was zodanig moe dat ik toch in slaap viel, wel goed ingepakt in kleren en schoenen en met de lichten nog aan. Vrijdagavond vertrok ik –toch een beetje met spijt in het hart- terug naar Shanghai. De schrik om alleen te reizen was onterecht geweest!

Zaterdag werd een stranddagje aan Jinshan beach ten zuidwesten van Shanghai ter ere van de verjaardag van Olivier. Céline, de vrouw van Olivier en de organisatrice van het dagtripje, had voor een heuse picknick gezorgd dus toen de bus ons kwam oppikken waren we helemaal klaar om te vertrekken. Gedurende de hele week had het geregend in Shanghai maar zaterdag bleef het als bij wonder droog. Al snel troepten de Chinezen zich rondom ons. Vanuit de zee kon je zien dat op de kustlijn de Chinezen op de zich duidelijk rond ons hadden geconcentreerd zodat ze ons zonder schaamtegevoel konden aanstaren en fotograferen. Toen Céline de picknick bovenhaalde, was de toestroom nog groter. De Chinese gewoonte om veel te veel personeel te hebben was ook aan het strand ook zichtbaar: om de tien meter zat een redder in een hoge stoel in de zee en daartussen lag telkens een redder in zijn sloepje te slapen. Opvallend was ook dat alle Chinezen dezelfde –lelijke- zwembroek aanhadden… blijkbaar gekocht aan de ingang van het strand. Toen het tijd was voor de terugrit was iedereen moe, voldaan en vooral ook rood…

Zondag zette ik mijn trend verder en hing ik nog  maar eens de toerist uit. Samen met Joséphine ging ik naar Tongli, een kanaalstadje op anderhalf uur rijden van Shanghai met smalle gezellige straatjes waartussen talrijke kanaaltjes lopen. Ook al regende het zo goed als voortdurend, toch werd het een aangename uitstap.

De rest van de week hield ik mij voornamelijk bezig met slenteren door het –regenachtige- Shanghai, cadeautjes kopen voor al mijn lieve vriendjes en vriendinnetjes in België, verder naar een stage zoeken en ziek zijn. Hoe triest het ook is, maar tijdens mijn laatste week in China ben ik ziek geweest. Gelukkig gaat het nu al wat beter en zal ik morgen volledig in vorm zijn voor mijn afscheidsfeestje –gecombineerd met het verjaardagsfeestje voor Jan- met de Belgen.

Wat sommige Chinezen als hun werk beschouwen, zou voor ons verschrikkelijk zijn. Maar Chinezen hebben dan ook een andere definitie van ‘werken’: aanwezig zijn, zelfs als er maar tien procent van de geklopte uren effectief gewerkt wordt. Hier volgt een lijstje van de meest nutteloze jobs die ik hier al opgemerkt heb:

Assistent kapper: Chinese kapsalons staan vol personeel. Als je je haar wilt laten knippen in een deftig salon, dan kan je meestal kiezen tussen kappers van vier niveaus: de manager, de assistent-manager, de art director en dan meestal nog een nieuweling. Daarnaast is er nog iemand die instaat voor de hoofdmassages en het uitkuisen van de oren en zijn er nog enkele assistentjes met nutteloze taakjes. De laatste keer toen ik naar de kapper ging, hield er iemand de bovenste laag van mijn haren vast, terwijl de onderste lagen bijgeknipt werden. Je weet wel, wij gebruiken daar een knijpspeld voor. Er was ook een jonge hippe kerel –alle kappers in China hebben een veel te cool kapsel- die de draad van de haardroger vasthield, zodat die zeker niet op de grond zou hangen…

Levend verkeerslicht (foto 1): aan elk zebrapad staat een Chinees in kostuum met een fluitje in zijn mond. Criteria nodig voor deze job: een laag IQ, een drang om anderen te bevelen en een grote longinhoud. Als het licht op groen springt, begint hij te roepen (waarschijnlijk: Groen! Groen!). Helaas voor hen trekt niemand zich daar iets van aan en loopt iedereen gewoon door, terwijl de arme Chinees rood aanloopt, obscene gebaren maakt en continu op zijn fluitje blaast. Daar gaat zijn gezag…

Bewaker aan de ingang van gebouwen (foto 2): Aan elke ingang van residenties zit een vrolijke, meestal oudere Chinees in een kotje. Hun job: mensen begroeten, aan de hoofdingang de slagboom bedienen als er een auto aankomt en aan de minder belangrijke ingangen om 7h het deurtje openen en om 18h het deurtje wilt sluiten. De bewakers van bedrijven en ambassades hebben meer geluk: zij krijgen een glazen kotje met een airco. Het nadeel is dat ze een groen kostuum en een groene pet moeten aantrekken en dat ze gedurende heel de dag niet mogen bewegen.

Draaihek: Telkens je in China een toeristische attractie bezoekt, krijg je een elektronisch toegangsticket. Dat ticket moet je dan in een machine steken en dan kun je  door het draaihekje lopen. Maar blijkbaar worden toeristen als achterlijk beschouwd, dus wordt naast elk draaihek een Chinees gezet die het kaartje in de machine steekt. Heel spannende job…

Kruispunt (foto 3): Op vele enorme kruispunten zie je in het midden een parasol staan. Als je goed kijkt, dan zie je dat er nog een ventje onderstaat ook. Wat hij er staat te doen, is niet altijd even verstaanbaar. Chinese chauffeurs volgen de lichten en negeren het kruispuntmannetje meestal volledig. Je zou zelfs denken dat hij gewoon dient om het verkeer rond zijn parasol te leiden…

 

Liftmanager: Een van mijn favorieten. In elk ziekenhuis -en veelal ook in kantoorgebouwen- staat een vrouw in de lift. Wanneer je binnengaat, roep je een cijfer en dan drukt zij het knopje voor je in. Aangezien de job mentaal en fysiek zo zwaar is, zijn de liftmanagers meestal slechtgeluimd en werken ze na de middag al zittend op een barkruk.

Afvalsorteerder (foto 4): De Chinese efficiëntie is enorm. Chinese burgers hoeven niet te sorteren. Glas, karton, eten, plastiek: alles wordt in dezelfde vuilbak gedropt. Een ideale manier om jobs te creëren want nadien zijn er mensen nodig om al het gerief uit de vuilbakken te vissen en toch te sorteren.

Welkomstcomité: Bijna in elk massage-, beauty- en kapsalon word je door een zestal veel te vrolijke Chinezen begroet als je binnengaat. Ze moeten gewoon anticiperen wanneer er iemand gaat binnenkomen, de deur openzwaaien en dan de klant zo opgewekt mogelijk verwelkomen. Ook als klanten  wachten om bediend te worden, blijven ze meestal aan hun deur gekluisterd.

Parkeerassistent (foto 5): Parkeerassistenten wijzen plaatsen toe aan chauffeurs. Op zich niks mis mee dus, ware het niet dat parkeerassistenten in China verantwoordelijk zijn voor gemiddeld drie autoparkeerplaatsen en tien fietsenplaatsen. Meestal zijn ze dan nog met twee ook, voor als er iemand plots de drang heeft om een dutje te doen.

De vijfentwintigste verkoopster: zoals reeds meerdere keren aangehaald, kunnen er geen verkoopsters genoeg zijn in China. Zelfs in miniboetiekjes met een omzet van naar schatting 20 euro per dag staan er zeker vijf keer teveel verkoopsters. Opnieuw zou dit ook zijn voordelen kunnen hebben, alleen is dit in China zeker geen garantie voor een efficiënte en vlugge bediening.

6.

7.

Op aanvraag enkele foto's van mijn reisje...

foto 1-2-3-4: Xi'an: de moslimwijk, de stadsmuur en het terracottaleger

foto 5: Op weg naar Pingyao: de gevaarlijkste busrit ooit. Toen ik -al bevend- uit het raampje keek en ik zag onderstaand beeld was ik niet echt gerustgesteld... 

foto 6: Pingyao, het charmante ommuurde stadje

foto 7-8-9: Wutaishan & Taiyuan: het monnikendorp tussen de vijf tempelbergen. De straat die je ziet, is dé toeristische straat bij uitstek in Taiyuan.

foto10-11-12: De kennis van het Engels in Shanghai is niet denderend, maar in vergelijking met de meer centrale Chinese provincies verdienen Shanghaiezen een pluim. Het was al een wonder als we Engels hoorden of als aanduidingen in het Engels geschreven waren en dan was het nog erbarmelijk ook...  Oordeel zelf... 

De voorbije week trok ik richting Centraal-China met Ann, Griet en Zofie. De eerste bestemming was Xi’an, de stad bekend door het Terracottaleger. Alhoewel de site met tombes vol levensgrote soldaten wat ontgoochelend was, was Xi’an toch een meevaller. Na het afscheid van Griet (die maar een dagje in Xi’an kon blijven) verkenden we ‘s avonds de stad. Na een bezoekje aan de Bell Tower en de Drum Tower kwamen we terecht in de Moslimwijk. De naam spreekt voor zich: een supergezellige buurt vol moslimrestaurantjes, toeristische moslimwinkeltjes en een moskee. De brochettes, ‘pannenkoeken’ gevuld met prei en het sesambrood waren een waar culinair genot. De volgende dag huurden we fietsen en maakten we een prachtige tocht rond de stad op de stadsmuren in de blakende zon. Na zes maanden was het echt leuk om nog eens te fietsen, alhoewel mijn achterwerk daar de volgende dag anders over dacht. ’s Namiddags belandden we alweer in de Moslimwijk voor we afscheid moesten nemen van Zofie. En toen waren we nog met twee… We bezochten de Little Goose Pagoda, bewonderden de stad van op de top en verwenden onszelf met een voetmassage. De derde dag gingen we naar de Tombe van Jingdi, een minder toeristische site die ons aangenaam verraste. Via de ingang van de tombe, onder een heuvel, arriveerden we in een ondergronds museum waar boven de verschillende graven glas was aangebracht waarop je kon lopen. In de graven bevonden zich massa’s terracottaminiaturen van doodgewone burgers en beesten. Echt een aanrader. Eenmaal terug buiten besloot Ann zich in te smeren met zonnecrème. Algauw staarde het museumpersoneel haar aan en werden er zelfs andere werknemers bijgeroepen om zo’n spektakel te aanschouwen. Echt hilarisch hoe door zo’n alledaags tafereel in China zo’n commotie kan ontstaan.

Dinsdagavond vlogen we naar Taiyuan, volgens de boekjes een typische Chinese stad, volgens Ann en ik dé lelijkste en oninteressantste stad die we ooit hebben gezien. In het hotel werd al snel duidelijk dat ze niet gewoon waren om toeristen te zien: ze spraken welgeteld twee woorden Engels, hello en okay. Gelukkig waren de mensen er heel vriendelijk –we merkten al gauw dat alleen de Shanghaiezen onvriendelijke boeren zijn. We vonden er toch een leuk terrasje om opnieuw brochettes op te peuzelen. De volgende morgen werden we al om 6h gewekt door de luide telefoon in de traphal. Bovendien riepen de schoonmaaksters elkaar voortdurend toe. Toen ze rond 7h30 hun stofzuiger subtiel tegen onze deur bonkten, hadden we door dat we moesten opstaan. De gevaarlijkste busrit ooit bracht ons naar Pingyao, een toeristisch maar heel charmant stadje met de best bewaarde stadsmuur in China. Tijdens de busrit vroegen we ons af of de Chinezen rechts of links rijden, want die dag werd de richting door alle chauffeurs genegeerd. Gelukkig stond de karaokevideo op het hoogste volume zodat we afgeleid werden van het zotte verkeer. Eenmaal terug in Taiyuan, gingen we dineren en trokken we de stekker van de telefoon in de hal uit… Achteraf gezien betekende dit een uitstel van het wekuur met een half uur.

Toen was het tijd om verder te trekken richting Wutaishan. Na vijf uren in de bus tussen stinkende, rochelende Chinezen kwamen we aan in Taihuai, een pelgrimsdorpje in het dal van vijf bergen vol tempels. We zagen ons verblijf maar somber in: het regende bakken, het dorp was niet meer dan acht straten groot, de tempels sloten al een uur na onze aankomst en ’s avonds was er niks te doen - er waren zelfs geen andere Westerlingen om sociaal mee te doen. Na het bezoek aan enkele –wel heel mooie- tempels, sloegen we enkele Tsingtao’s (Chinees bier) in en begaven we ons naar ons hotel. Om 19h30 kropen we al in bed, stapten we enkel uit om te plassen en om extra lakens te vragen –er was geen chauffage- en babbelden we uren aan een stuk. De volgende dag scheen de zon en wilden we de dag vroeg beginnen. We liepen echter wat vertraging op doordat we de deur maar niet open kregen en dus een kwartier opgesloten bleven in onze kamer. Uiteindelijk kwam er hulp en wandelden we richting één van de bergen. We waren al enthousiaster over het dorpje –eigenlijk had het wel zijn charme- maar het bleef maar acht straten groot, dus besloten we om de laatste bus (van 12h ’s middags) terug te nemen Taiyuan. Door het tijdstekort waren we ‘genoodzaakt‘ om de bergtop te bereiken met de kabellift, de afdaling zouden we dan wel te voet doen. Bovenaan genoten we van het prachtig en uitgestrekt zicht over het dal en de andere bergen vol tempels en besloten uiteindelijk om te paard af te dalen.

Een kleine zes uur later kwamen we weer in aan in onze favoriete stad Taiyuan. ’s Avonds gingen we weer naar hetzelfde brochetteterrasje, waar de eigenaar ons uitvroeg over onze reis naar Wutaishan. We probeerden een gesprek aan te gaan in ons pover Chinees maar communiceerden vooral met gebarentaal. De volgende –en laatste- voormiddag gaven we de stad nog een kans en gingen we op verkenning. Onze conclusie was heel simpel: in de stad was er één mooi gebouw, een hotel, en de inwoners van Taiyuan waren duidelijk geen Westerse toeristen gewoon. Overal waar we liepen, staarden en wezen ze ons aan. Meerdere keren zagen we Chinese kindjes die aan de mouwen van hun grote broer of van hun ouders trokken om hen die rare, witte Aliens zonder spleetogen te tonen. We genoten nog wat van de aandacht en zetten koers richting Shanghai.

Donderdag werd een uitstapje geregeld door de Shanghai Normal University. Naast vier Fransen van een andere school waren slechts Caroline en ik van de partij. Aangezien er een openingsceremonie ter ere van het Dragon Boat Festival plaatsvond, gingen we naar de ‘Old Village’. Naast de gebruikelijke toeristische kraampjes, waren er ook andere stalletjes opgezet in het teken van het festival. In één ervan werden ‘Hongze’ (of iets in die aard) gemaakt: bananenbladen gevuld met rijst, varkensvlees en een stukje appelsien. Toen Caro zich kandidaat stelde om de Hongze te proberen maken, werd het kraam onmiddellijk omringd door een horde fotografen en enkele journalisten. Ze namen honderden foto’s en stelden de typische, oppervlakkige vragen. Onze verantwoordelijke van de unief had ons gewaarschuwd dat we op ons woorden moesten letten als journalisten ons vragen stelden, maar dat was geen probleem. Verder dan ‘Welke nationaliteit heb je?’ en ‘Vind je het leuk om de Chinese cultuur te ontdekken?’ gingen de vragen niet. Zelfs toen de openingsceremonie van start ging, bleven de fotografen zich rond ons drummen. Uiteindelijk werden we door de organisatie uitgenodigd om plaats te nemen op de weinige stoelen in het omheinde deel voor het podium. Blijkbaar waren ze vereerd door onze aanwezigheid… (en wilden ze de pers naar de ceremonie lokken). Uiteraard verstonden we niets van de speech. Later werden we ook uitgenodigd om een soort ‘Olympische geluksbandjes’ te vlechten, om kussentjes gevuld met stinkende kruiden te naaien en om een geluksteken op ons hand te laten tekenen. ’s Middags werd ons een lunch aangeboden door een vrouw die we zelfs niet hadden gesproken. Blijkbaar kijken de Chinezen dan toch op een of andere manier naar ons op…

Het is toch vreemd. Ik ben aan de andere kant van de wereld en toch ga ik voortdurend om met mensen van ons minilandje België… De voorbije week kwam ik zelfs in contact met Bekende Vlamingen. Vorige week woensdag was er een receptie op het Belgisch consulaat ter ere van minister Karel De Gucht. Helaas heb ik niet veel van zijn speech begrepen, maar lang duurde zijn discours niet. Het was toch een leuke gelegenheid om typisch Belgische dranken te nuttigen in de tuin van het Consulaat. Vrijdagavond waren het BV’s van een ander kaliber die de aandacht trokken: de Neveneffecten. Jawel, dé sterren van Willy’s & Marjetten! Voor de allerlaatste keer voerden ze hun show “Zinloos Geweldig” uit. Echt hilarisch! Ongelooflijk hoe zij zo’n absurde verhalen zo humoristisch kunnen brengen. Omdat ze vandaag richting Beijing vertrekken, wilden twee van hen gisteren de Chinese KTV (karaoke) eens uittesten dus heb ik me maar ‘opgeofferd’ om samen met hen liedjes te zingen. Karaoke in China is anders dan bij ons: de complexen bestaan uit veel aparte hokjes, waar je met je eigen vriendenkring in een privésfeer liedjes kunt selecteren en –proberen te- zingen. Elk hokje is voorzien van een serviceknop zodat je zeker nooit iets tekort komt.  Helaas kun je de andere groepjes niet aanschouwen en zie en hoor je dan geen Chinezen die het hele gebeuren gewoonlijk iets te serieus nemen. We propten ons met een stuk of acht man in een karaokekotje en zongen uit volle borst allerlei klassiekers mee. De videoclips waren ook hilarisch. Voor de abbahits waren ze erin geslaagd de originele versie te tonen. Voor andere liedjes was de clip op Chinees niveau: het beeld bij Hotel California was een strand vol Chinese trieste meisjes in ouderwets zwempak, Tears in Heaven werd afgespeeld met enkele medelijdenwekkende kamelen op de achtergrond, voor de clip van Flashdance werd een lelijke vrouw gefilmd terwijl ze haar sensueelste dansbewegingen uitprobeerde …  Alweer typisch Chinees dus!

Wat de grappige taferelen betreft: deze keer weerhoud ik jullie van een lang epistel. De foto’s die volgen spreken voor zich. Geniet ervan!

Net enkele bezorgde reacties gekregen vanuit België. Maar ook al werd de Jinmao Tower in Shanghai deze middag ontruimd, toch heb ik niets gevoeld van de aardbeving. Het epicentrum lag immers op duizenden kilometers hiervandaan, in het Zuidwesten van China. Ik kwam het zelfs maar enkele uren later te weten, doordat ik heel de dag ‘les’ had.

Les tussen aanhalingstekens want tot in de vroege namiddag stonden er enkele bezoekjes op het programma. Aangezien onze professor James Chao niet meer weet wat te zeggen tijdens zijn lessen, is dat zijn manier om de lesuren toch te vullen…  Hij is trouwens een fenomeen: achtenzeventig jaar oud, afkomstig van Taiwan, lange tijd in Hawaï geleefd met zijn zesentwintigjarige vriendin, heeft–naar eigen zeggen- enorm veel relaties zowel in de zakenwereld als in de politiek, verdient schatten van geld en voor zijn leeftijd is hij nog verrassend kwik (zo gaf hij ons vandaag tips voor goede discotheken in Shanghai en liet hij vallen dat hij nog zeker een keer per maand zwaar uitgaat).

 
We begonnen de excursie in een meubelfabriek in de buitenrand van Shanghai. Al meteen viel het op dat Chinezen minder gestructureerd te werk gaan dan ons. In de hangar lag de stock volledig gespreid en de machines waren door elkaar geplaatst, zonder enige logische orde. Daartussen lag er om de tien meter een afvalberg. Bovendien stonden er af en toe potten vernis terwijl de vernisafdeling zich in een ander gebouw bevond. Dezelfde werkzaamheden zouden wij uitvoeren op de helft van de oppervlakte en met de helft minder arbeiders. We liepen door de showroom, waar verbazend mooie meubels tentoongesteld stonden. Het bezoek eindigde in de vergaderzaal, waar de CEO ons toesprak. Algauw bleek dat ze al even bescheiden was als James. Ze vertelde hoe zij in enkele jaren tijd het bedrijf aan de top geholpen had, hoe zij wist hoe je geld moest verdienen, hoeveel contacten ze wel niet had –we kunnen altijd bij haar terecht voor hulp-, hoe zij de klanten weet aan te pakken… Ik moet wel toegeven dat ik ervan schrok dat zo een ongeorganiseerd bedrijf toch de meubels levert voor vijfsterrenhotels zoals Shangri-La, Four Seasons, Radisson enzovoort. 

Na de lunch, getrakteerd door James –als je al zoveel miljoenen verdiend hebt in je leven moet je er toch iets mee doen hé…-, waren we uitgenodigd in zijn villa om cocktails te drinken. Hoewel hij maar twee dagen per week in Shanghai woont, heeft hij er toch een villa die zijn werkgever 2000 euro per maand kost. Blijkbaar combineert hij meerdere jobs –en dat op zijn leeftijd!- want zijn collega’s van een “art consulting bureau” verbleven in zijn villa terwijl hij altijd over zijn job in de zonne-energiesector spreekt. Die collega’s bleken een bende halve zotten te zijn: een bankier, een wereldberoemde (?) dikke Europese kunstenaar, een Chinese artiest en een geschifte vrouw. Die vrouw lag zelf plat van het lachen toen ze ons de volgende grap vertelde: “Why don’t you put a banana in the refrigerator?... You don’t know why you do not put a banana in the fridge? … … … Because bananas are good nutrition, so you have to eat them! Hahahahaha …” Verder werden er voortdurend foto’s van ons genomen, in de keuken van James, op het balkon van James, … ook tussen de beeldhouwwerken in zijn tuin waarbij de kunstenaars ons telkens een bizar uitleg vertelden. Na deze heel leerrijke excursie was het helaas tijd om aan de echte les te beginnen.

Vandaag een dag vol muziek, van het begin tot het einde. De dag brak aan in de G plus, de favoriete discotheek van mijn Franse klasgenootjes, waar helse electromuziek weerklonk. Ongelooflijk hoe de inwoners van Frankrijk zoveel karaktertrekjes vertonen die verschillen van de onze. Eenmaal ze gewoon zijn aan een etablissement is het moeilijk om hen te overhalen ook nieuwe dingen uit te proberen. In plaats van nieuwe plaatsen te ontdekken, verkiezen zij elke week meerdere keren naar dezelfde club en naar hetzelfde restaurant te gaan. Ik word hier dus werkelijk ondergedompeld in een cultuurbad, niet alleen in de Chinese cultuur maar ook in die van de Fransen.

Vanmorgen werd ik gewekt door het oorverdovend geluid van drilboren in onze achtertuin, waar werkers een nieuw pad aan het aanleggen zijn. En dat op een zondag! Maar Chinezen kennen geen weekend, elke dag werken ze van ’s morgens veel te vroeg (rond 6h al) tot ’s avonds laat. Opnieuw werd de inefficiëntie duidelijk: drie mannen met een drilboor, drie mannen in bulldozers en zeker drie keer zoveel die de boel gadesloegen.

De muzikale noot van deze zondag zette zich ’s namiddags verder dankzij onze buren. Mijn appartement hier in Shanghai is echt perfect, op de isolatie na. Met als gevolg dat we heel de dag konden nagenieten van de bovenbuur die piano en viool speelt en bovendien nog –vals- zingt ook. Gelukkig brachten de achtergrondgeluiden van de drilboren wat afwisseling…

Alsof de dag mij nog niet genoeg ‘muziek’ bracht, ging ik deze avond naar het Grand Theater, waar ik het Symfonisch Orkest van Shanghai aan het werk zag. Het was de eerste keer dat ik naar zo’n voorstelling ging en het muziekgenre was dan nog gedurfd ook. Joséphine, die kaarten had weten te versieren via haar connecties in het muziekwereldje, was verbaasd dat ik drie uur had kunnen luisteren naar de ‘contemporary classic music’. Al moet ik toegeven dat het voor mij soms wel chaotisch in de oren klonk. Maar misschien helpt het dat ik intussen al aan een flinke portie chaos gewoon ben…

Net een weekje met de oudjes en hun vrienden achter de rug. Vermoeiend maar echt fantastisch! Na hen eerst drie dagen rond te leiden in Shanghai, was ik al pompaf. Het programma was dan ook drukbezet: Pudong, massage, fake markt, stoffenmarkt, de Bund, the Old Village, de Yuyuan Garden, de Jade Buddha Tempel en Qibao Town. Ook ’s avonds hadden we genoeg entertainment. Ik bracht hen naar enkele trendy restaurants en lounge bars, zowel in de French Concession, aan de Bund als in Xintiandi. Elke avond genoot ik ten volle van het Westers eten en ik aarzelde dan ook niet om regelmatig een lekker groot biefstuk binnen te proppen zodat ik de volgende maanden kan overleven van het gewone Chinese eten. Een echt luxeweekje dus voor mij!

Hun verblijf in Shanghai was alleszins al goed meegevallen dus vertrokken ze dinsdagavond naar het treinstation, terwijl ik voor mezelf een rustdagje had ingelast. Achteraf gezien niet zo’n goed idee, want terwijl zij na een twaalf uur durende rit in een luxetrein in  Beijing arriveerden, deed ik er 22h over in een stinkende bus. Woensdagnamiddag kwam ik door het drukke verkeer slechts tien minuten voor het vertrek toe in het busstation, waar geen enkel Engels woord te bespeuren was. Met het zweet op mijn voorhoofd toonde ik mijn ticket aan verschillende Chinezen waardoor ik uiteindelijk bij de juiste poort aankwam. Intussen was het al vier uur dus ik kon er niet mee lachen toen een onnozelaar me zei dat ik helemaal niet juist stond. Gelukkig had een Chinees hetzelfde ticket als mij en toen er nog twee Fransen toekwamen, ook met bestemming Beijing, was ik al wat meer gerustgesteld. Uiteindelijk vertrokken we met tien minuten vertraging en hielden we pas 5 uur later halt aan een tankstation. Het mini, en vooral degoutant, toilet zonder lopend water was intussen al helemaal vol zodat de geur van uitwerpselen zich verspreidde doorheen heel de bus. Om drie uur ’s morgens werd ik wakker doordat een camion die boomstammen vervoerde ons aanreed, vlak naast mijn hoofd. Nog eens drie uur later –een uur voor de verwachte aankomsttijd- ontwaakte ik om te beseffen dat we vast stonden in de file. Maar geen nood, na een uur draaide de bus zich te midden van de autosnelweg en reed hij via een oprit af terwijl een ventje voor liep om te kijken of er geen auto aankwam.  Uiteindelijk kwam ik tien uur later dan verwacht veilig en wel toe in Beijing.

Het bezoek van Beijing viel ook supergoed mee: een stad met meer cultuur maar toch minder bruisend dan Shanghai. De woensdag was het bezoek aan de Verboden Stad en het Tiananmenplein gepland omdat ik daar in september al was geweest. Donderdag stond de Temple of Heaven, de Drum Tower en de Hutongs op het programma. De volgende dag namen we een privébusje naar de Chinese Muur, na een verplicht bezoek aan een Jadewinkel. Blijkbaar had de organisator een contract met die winkel, zodat we er tegen ons zin minimum 35 minuten moesten blijven. Echt opvallend hoezeer ze de tijd nauwlettend in de gaten hielden en hoe ze ons dwongen om binnen te blijven. Uiteindelijk kwamen we aan in Mutianyu, waar iedereen helemaal onder de indruk was van de Chinese Muur hoewel er veel smog was en het zicht dus niet helder was. Toen we op de terugweg langs de Olympische Stad passeerden, stopte er juist een immens lange legercolonne om de soldaten te droppen die daar mochten meehelpen aan de opbouw. Echt ongelooflijk hoeveel daar nog moet gebeuren in ongeveer drie maanden tijd! Na een zonnige week werd vrijdag overheerst door hevige regenval en stormen maar zelfs in die weersomstandigheden vonden we het Zomerpaleis de moeite. Daarna namen we de taxi naar de silk market, voordat we ’s avonds naar een machtige acrobatenshow gingen en ik tijdens het laatste diner samen in China nog een goeie lap vlees verorberde. Zondag was de dat van het afscheid aangebroken en uiteraard kwamen er traantjes aan te pas.

Ik heb er echt van genoten om mijn ouders te tonen in het land waar ik nu toch al vier maand leef en om een week in luxe te leven. Ook de impressies van mijn ouders en van  Jan & Rita en Marino & Martine, die nog nooit in Azië waren geweest, zullen me altijd bijblijven. Echt ongelooflijk hoe ze na een week al zoveel indrukken hadden opgedaan. Het feit dat China hét land van de contrasten is, viel hen al snel op. We wandelden doorheen oude armzalige wijken tussen hoge flatgebouwen waar massa’s dure auto’s rondrijden. Op de straathoek betaal je 30 eurocent voor een cola, 2 euro voor een broek, terwijl je even verder in de hotels 15 euro voor een witte wijn betaalt. Hoewel ze vooraf dachten dat Chinezen heel gedisciplineerd waren, werd het al snel duidelijk dat de gemiddelde Chinees eerder te omschrijven is als ongeduldig, onbeleefd, vuil en vooral geïnteresseerd in geld. De ongeduldigheid merk je vooral in het gekke verkeer en in de wachtrijen:  na enkele dagen hadden mijn bezoekers al enkele bangelijke ritten in de taxi meegemaakt. De onbeleefdheid en hun vuile karaktertrekken vallen meteen op als je ze ziet fluimen (waarop nu een boete van 5 RMB staat) en als je ze hoort scheten laten en boeren in het openbaar. Wanneer ze naar het toilet gaan, vinden Chinese vrouwen het niet nodig om hun deuren te sluiten. Integendeel, ze plassen met de deuren wagenwijd open. Hun verlangen naar geld vertoont zich in de onderhandelingsprocessen waar ze belachelijk hoge prijzen vragen en in de slinkse manier waarop ze je altijd willen bedotten. Chinezen worden ook niet graag geholpen: ze zijn bang dat ze een tegenprestatie moeten leveren omdat ze zelf altijd iets terugverwachten als zij iemand helpen. Ook de late werkuren en lange werkdagen, maar tegelijkertijd de inefficiëntie in China werden vlug opgemerkt: miniwinkeltjes met drie keer teveel personeel zijn geen uitzondering.

Al deze ietwat negatieve gedachten lijken misschien de indruk te wekken dat China onaangenaam is om in te leven, maar China blijft een fantastisch en groots land! De gemiddelde Chinees is misschien niet echt de aangenaamste persoon, maar er lopen ook prachtige mensen rond! Alleen hebben ze een andere cultuur en opvoeding, en dat moet je erbij nemen…

Stilletjes aan wordt het mooi weer in Shanghai! Meer en meer Chinezen doen overdag hun dutje in het zonnetje. Ze smijten zich op hun bakfiets, liggen languit op hun moto, zetten hun veldbed op het voetpad of laten gewoon hun hoofd hangen… zolang ze maar kunnen slapen. Sommigen doen zelfs hun siësta al hurkend –dé fameuze Chinese houding die ze uren kunnen volhouden-. Ook op de grasvelden in de parken wemelt het van de uitrustende Chinezen. Maar de stralende zon zet ook aan tot meer beweging. Deze week zag ik meermaals op de straathoek bendes bejaarden die samen hun lichaamsbeweging deden of die elkaar dansles gaven. En toen we vrijdag onze luie namiddag doorbrachten in het Zhongshan park, waren we omsingeld door jongetjes die hun vechttraining volgden. Op de ‘dansvloer’ werd luide technomuziek afgespeeld waarop koppels –niet noodzakelijk mannen met vrouwen- walsten en waarop enkele eenzaten al huppelend van de ene kant naar de andere kant bewogen. Wijzelf speelden voetbal met een soort pluim (een spiesje met onderaan ronde schijfjes en bovenaan veelkleurige pluimen) en werden al gauw vergezeld van enkele enthousiaste mannen. Je ziet er werkelijk alle soorten mensen in de parken: zowel deftige mannen in pak als vrouwen met kinderen, oude bomma’s in hun pyjama (om 15h ’s namiddags) en koks in hun werkoutfit. De zon zorgt er echt voor dat de Chinezen samentroepen. Alhoewel… het tienjarig jongetje dat vandaag in de metro op de sporen stond te plassen stootte veel omstaanders af…

Ik weet nog dat ik het vroeger altijd zo spannend vond om de metro nemen. Omdat het zo zelden voorkwam, vond ik het een feest om onder de grond van de ene kant van een stad naar de andere kant te ‘zweven’. Met de tijd en het vele reizen viel die spanning weg. De metro werd een transportmiddel zoals een ander.

Maar hier in Shanghai is de spanning terug! Vooral om 18h in het centrum, aan People Square. Je wordt er meegezogen met de stroom van de menigte. Bij het veranderen van lijn loop je door een immense hal waar je je in een ultramoderne luchthaven waant. Er lopen tienduizenden Chinezen, allemaal kriskras door elkaar. Ze lopen over elkaars voeten, ze botsen tegen elkaar aan, allemaal met hun gsm in de hand. Niemand die plaats maakt. Elk voor zich. Wanneer je eenmaal aankomt aan het spoor begint de uitdaging pas echt. Op de grond voor de sporen zijn tekens aangeduid voor diegene die wachten (aan de zijkanten van de deur) en voor diegene die moeten uitstappen (door de deur). Geen enkele Chinees trekt zich er iets van aan. Alle wachtende Chinezen plantten zich voor de deur en weigeren een voet te verzetten als de metro aankomt en een massa eruit moet. Ze proppen zichzelf in de metro en laten zich duwen door diegenen na hen. Mensen die willen afstappen doen hun uiterste best om zich door de groep duwende mensen voort te bewegen. Ze sleuren en trekken aan mekaar. De wet van de sterkste. Eenmaal in de metro is het nog leuker. Je hoofd bevindt zich algauw onder een stinkende en zwetende schouder terwijl je niet weet waar je met je armen heen moet. Je probeert een van de palen vast te houden en als er al een plaatsje vrij is dan glijdt je hand bijna weg van de vettigheid. Je benen bevinden zich in een positie waarin het onmogelijk is om je evenwicht te behouden. Publiek transport: ook in China een feest!  

Bijna had ik de hoop opgegeven. Na negen dagen tussen de vriendelijke Filippino’s was het een ware schok om terug tussen de Chinezen te belanden: Chinezen die een taaltje spreken waar ik niks van snap en in wiens taal de woorden ‘dank u’ en ‘sorry’ zelden worden uitgesproken, boze geënerveerde gezichten, overal geroep en getier met de aangename geluiden van gepuf en gerochel op de achtergrond, altijd opletten dat niemand op je fluimt…

Maar op de trein naar Nanjing waande ik me eventjes tussen een ander volk. Toen we in de middengang stonden –blijkbaar hadden we staanplaatsen gereserveerd voor de vijf uur durende treinrit- keek iedereen me aan. Waarschijnlijk was ik de enige op die goedkopere trein met een westers gezicht, dus werd ik van alle kanten grondig geïnspecteerd. Enkele oudere vrouwen lachten me twijfelend maar vriendelijk toe. Ze boden me zelfs een stukje van hun zitbank aan. Ik haalde mijn beste Chinees boven, zodat we er toch in slaagden om gedurende vijf minuten te communiceren. In het daaropvolgende half uur circuleerde het doorheen de hele wagon dat ik Belgisch was, overal weerklonk het woord 'Bilishi' (België). Toen bleek dat het zesjarig zoontje, Peter, een beetje Engels sprak (zie foto). We werden dikke vrienden en speelden blad, steen en schaar.

Het gaf me een geruststellend gevoel dat Chinezen ook vriendelijk kunnen zijn, tenminste als ze er zin in hebben…

Na twee weken stilzwijgen, ben ik dan eindelijk terug. Na een gevulde week – Wevelgems bezoek van Dries, veel feestjes onder andere tussen vechtende Russinnen en straalbezopen Ieren en het minder leuke paperwerk- was het donderdagavond bijna tijd om te vertrekken naar de Filippijnen. De volgende middag zou ik meteen na de les vertrekken naar de luchthaven. Mijn valies was al gemaakt, de papers waren af dus besloot ik de vluchtschema’s eens op te schrijven. Tot mijn grote verbazing kreeg ik te zien dat de vlucht naar Manilla om 12h55 AM was en niet PM, zoals Lies dacht toen ze de reis had geboekt. Ik belde mijn reisgenootje op, wiens avond ook een onverwachte wending nam… Een goed begin :-)

Vrijdagmorgen vroeg kwamen we aan in het land waarop ik intussen verliefd geworden ben en waar ik na negen dagen niet meer weg wou. Een prachtig authentiek land met een overvloed aan mooie stranden en bergdorpen, drukke typische marktjes, kleurrijk beschilderde jeepneys (omgebouwde legerjeeps) en tricycles, altijd badend in de zon en vooral charmant door de vriendelijkheid van zijn inwoners. Ongelooflijk hoe verrukt de Filippino’s zijn als ze toeristen zien, hoe vlug ze je aanspreken en helpen en hoe ze voortdurend rondlopen met een glimlach. Daarnaast is het natuurlijk ook een hele verademing om na drie maanden eindelijk nog eens in een land te zijn waar je je met gemak verstaanbaar kunt maken in het Engels. Verder was het ook opvallend hoe gelovig ze er zijn: we zagen er duizenden kapelletjes, vele afbeeldingen van Maria en Jezus en Katholieke zegswijzen (In God we trust, Jesus is our brother, Praise the Lord, …) geschilderd op bijna elk gebouw en voertuig.

 
Na een dagje in de hoofdstad, werd het meteen duidelijk dat Manilla veel arme mensen telt. Niettemin heerst er een leuke sfeer die je niet loslaat, ondermeer in het Rizalpark en in Intramuros. De eerste nacht namen we al de bus richting het noorden. 9h later en 300km verder arriveerden we in Banaue, bekend om de rijstterrassen in het berglandschap, waar we een 5h durende wandeltocht maakten. De volgende dag trokken we, helemaal stijf, verder naar het charmante Sagada waar we de hangende grafkisten zagen en aan speleologie deden. Daarna was het tijd om naar Baguio City verder te reizen, een stad waar op het eerste zicht niet veel te beleven viel. Uiteindelijk stootten we er op de reusachtige City Market, waar alle soorten vis, vlees, groenten en fruit werden verkocht zonder de gebruikelijke toeristische kraampjes eromheen. Dinsdag zat de eerste –noordelijke- etappe van onze reis erop, zodat de transportdag eraan kwam: na twee vluchten, een taxirit, een ferrytocht en een ritje met de tricycle kwamen we ’s avonds aan in Tagbilaran, hoofdstad van het eiland Bohol. Vandaaruit vertrokken we de volgende dag naar de Chocolate Hills, een ongelooflijk landschap vol afgeronde heuvels in alle soorten groen (in de winter worden ze bruin). Die avond nog namen we de jeepney naar Panglao Island waar we aan het Alona Beach logeerden. We zagen ’s morgens vroeg massa’s dolfijnen, maakten een boottochtje naar een mini-eilandje, zeilden met de catamaran (helaas stopte het met waaien), snorkelden en genoten volop. De sfeer die er ’s avonds heerste, was onbeschrijflijk: gezellige restaurantjes, de geur van gegrilde vis, spelende kinderen, …  Vrijdagavond was het alweer tijd om koers te varen/rijden/vliegen naar Manila, waar we nog een laatste dag de bruisende stad verkenden. Met spijt in het hart keerden we terug naar Shanghai. De droomreis was voorbij … Terug naar het ‘echte’ leven :-) ...

Eindelijk nog eens nieuws uit China! Sinds maandag logeren de mama van Caro en een vriendin van haar bij ons. De ideale gelegenheid om het toeristje uit te hangen. De voorbije week was dan ook druk en vermoeiend (geen siesta’s en elke dag vroeg opstaan) maar vooral heel leuk!

Dinsdag bezochten we Hangzhou. In tegenstelling tot vorige maand konden we deze keer wel gemakkelijk taxi’s vinden, viel er geen sneeuw, hadden we geen natte voeten en scheen het zonnetje! Naast de prachtige Lingyi tempel konden we deze keer ook het Westelijk Meer bewonderen (en bevaren) tijdens klaarlichte dag. Opvallend hoe goed het kan doen om eens te ontsnappen uit het soms té dynamische Shanghai! We sloten de dag af met een Chinees fonduediner. Helaas was er geen Engelstalige menukaart en geen handleiding, met als resultaat dat we de attractie van het restaurant waren. Maar uiteindelijk, met de hulp van de Chinese obers, werd het toch een heerlijk diner. De andere dagen werden een combinatie van slaapverwekkende lessen, late avondjes en het doorkruisen van heel toeristisch Shanghai. Het theehuis, de Jingan Tempel, de fakemarkt, … : alles kwam aan bod. Op de fakemarkt kregen we meermaals het compliment dat we goeie onderhandelaars waren. Echt hilarisch hoe je in vijf minuten de prijs van 600 kuai naar 45 kuai kan laten zakken. Ik ben dan ook niet voor niets een economistje hé…

Het voorbije weekend werd ook een knaller! Zowel vrijdag- als zaterdagavond was het de bedoeling om het niet te laat te maken, want ik was toch ‘oh zo verschrikkelijk’ moe… Maar niets was minder waar. Zaterdagmorgen vonden we ons bed terug om 6h: na een hilarische apéro bij de jongens, waar een ladderzatte Fred een onemanshow gaf (dansles, striptease, filosofie) en op het toilet in slaap viel in zijn eigen kwijl, kwamen we terecht in de Manhattan, de bar bij uitstek voor de Chinese hoertjes en de Westerse -meestal Amerikaanse- hoerenlopers. Ook gisteren werd het laat, na een VLIS-feestje met als thema ‘het circus’. Tussen de clowns, goochelaars, olifanten en harlekijnen liep ik verkleed als koorddanseresje. Na twee maanden tussen de Chinezen vertoon ik nog altijd geen tekenen van verveling!

Uiteraard valt je hier meteen op als je geen spleetogen hebt. “Da bi zi” ofwel “Grote neuzen”, zoals wij worden genoemd,  worden meteen op een andere manier behandeld en bekeken. Soms kan het zelfs handig zijn: regelmatig stappen we de lift van ons flatgebouw in en wordt er door Chinezen meteen op het knopje van onze verdieping gedrukt. Blijkbaar staan we al bekend als de Westerlingen van het gebouw. Maar de reacties van de chinezen verschillen. Er zijn er die je meteen aanklampen en smeken zodat je iets van hen koopt. Ze denken dat wij hen ‘uit de nood’ moeten helpen.  Anderen bekijken je boos en behandelen je als de ‘rijkeluiskindjes’ die ze liever kwijt dan rijk zijn. Dus schreeuwen je ze toe of negeren ze je volledig. Ze lopen of rijden je bijna omver. Nog anderen staren je aan alsof je een vreemd wezen bent. Ze onderzoeken eerst elk stukje van je gezicht en laten hun ogen langzaamaan naar beneden glijden, zodat ze elk kledingstuk grondig kunnen bekijken. Waarschijnlijk denken ze dat er plots een ruimtewezen zal landen om ons terug naar een andere planeet te brengen. Gelukkig zijn er ook nog de normale Chinezen, die al gewoon zijn aan het feit dat niet elke mens op de Aarde spleetogen heeft. Maar helaas denken die veel te veel dat heel de wereld Chinees spreekt. Dus blijven ze je hele verhalen vertellen, ook nadat je 10 keer ‘wo bu ming bai’ (ik versta het niet) hebt gezegd…  

Na de vele avonden en nachten in de typisch Westerse clubs, vond ik dat het tijd was voor verandering. Daarom ging ik zaterdag een avondje uit met de Vlis-ers. We begonnen de avond met een diner bij een Moslimchinees. Met de nadruk op ‘diner’, want hier in Shanghai maken de Moezelmannen meer dan alleen maar vettige afvalpitta’s. Het werd een waar eetfestijn –alweer-, weliswaar ook omdat Claire voor 50 man had besteld terwijl we maar met een stuk of 15 waren. Echt heerlijk! Daarna gingen we richting de M-factory, een discotheek voor Chinezen. Op één westerse kerel na, waren we dan ook de enigen zonder spleetogen. Opnieuw overal contrasten: naast de schaars geklede meisjes die er niet ouder dan 15 uitzagen, waren er ook oudere mannen in kostuum en das. De muziek was best wel grappig. Tussen de Chinese houseliedjes door, waren er ook Engelstalige houseliedjes te horen, af en toe met nogal vulgaire teksten (lick my ****, take me, …). Bovendien werden we regelmatig verrast met een spektakel op het podium/bartoog: tienermeisjes in bikini dansten sensueel, kerels met blote bovenlijven probeerden het vrouwelijke publiek te vermaken, een Chinees deed gevaarlijke trucs met zijn ninjawapens –in België zou het publiek zeker beschermd worden, hier vinden ze het blijkbaar minder erg dat een van zijn wapens in het publiek zou kunnen vliegen-, vier Chinezen met 70’s pruiken dansten op het nummer YMCA –wat een heel grappig zicht opleverde-, … De avond werd afgesloten in de Attica, de bekendste club in Shanghai, waar een meisje de trui van Ann stal en het bleef ontkennen, zelfs nadat we de trui uit haar handen getrokken hadden… Een spannende avond dus!

Op aanvraag mijn adres en telnr in China:

Annelies Gheysen (ik prefereer nog altijd mijn Belgische naam)

1818 Changning Lu

Building 42 / Room 1103

200051 Shanghai

CHINA 

(0086)158 008 748 14

De voorbije dagen waren niet zo spannend. Behalve het eten van een gigantische Chinese verjaardagstaart ter gelegenheid van de verjaardag van Fean en het maken van een examen (voor een vak van vorig semester), bleef alles heel rustig. Alhoewel, in Shanghai valt er altijd wel iets te beleven… Vandaag ben ik maar de volle vijf minuten buiten geweest en toch was ik getuige van een amusante vertoning in de lokale supermarkt. Toen ik aankwam, zag ik al dat er een politiewagen met brandende flikkerlichten voor de ingang ‘geparkeerd’ (helemaal scheef, midden op het voetpad) stond. Ik dacht bij mezelf dat de politiemannen het misschien te druk hadden en te gehaast waren om netjes te parkeren, net zoals we zouden kunnen verwachten in België. Maar niets was minder waar. Toen ik de supermarkt binnenging stonden vijftien Chinezen te roepen en mekaar uit te schelden -denk ik- ! Het leek alsof ze elkaar gingen vermoorden. Toen ik aanstalten deed om subtiel weer weg te gaan, brabbelde een oude Chinees enkele lange zinnen waaruit ik enkel het woord ‘open’ verstond. Dus zocht ik vlug wat koopwaar en maakte ik dat ik gauw weer weg was… Die Chinezen toch!!!